Aula.

Ayoko na ng mga aso. 

Una, kasi mabaho ang tae nila. (Okey, mas mabaho sa pusa. Point taken kaya mas ayaw ko ng pusa.)

Pangalawa, kasi kahit ano na lang ang nginingitngit nila. (Hindi chew toy ang tsinelas ko, okey?)

Pangatlo, kasi naghuhukay at nagbabaon sila kahit saan. (Nagiging Jolly Chicken Chicken Cemetery ang garden namin)

Pang-apat, kasi choosy sila sa pagkain. (Kailangan pa ng personal chef!)

Pang-lima, higit sa lahat kasi kahit na totoo ang mga binanggit ko, mamimiss mo pa rin sila kung wala na sila...

Nami-miss ko si Aula.  

Labis kalahati rin ng buhay ko na andyan sya. Pitong taong gulang pa lang ako nung inuwi namin sya sa bahay, ngayon dalawampung taon na ako. Kung meron man akong naging karamay sa lahat ng aking pinagdaanan hanggang sa umabot ako sa kung sino ako ngayon, maliban kay Mama, si Aula iyon.

Natuto akong mag-bike, kasama ko syang nag-crash landing sa kanal. Nahulugan ako nga paputok nung isang new year, kasama ko syang nagtago sa kwarto sa takot. Unang pagkakataong iniwan ako sa bahay ng mag-isa, kasama ko syang naghintay sa veranda para hintayin ang pagdating ng iba. Naghiwalay sina Mama at Papa, kasama ko syang umiiyak sa likod ng bahay. Unang crush at heartbreak, tahimik lang syang nakikinig sa lahat ng kakornihan ko. Pumasa ako sa UPCAT, hindi man lang sya nagreklamong iiwanan ko na sya....

Ngayon, ako na ang iniwanan nya. Sa pag-uwi ko ngayong pasko, wala na ang aking bestpren para salubungin ako. 

Ayoko na ng mga aso?
Sino ba ang niloko ko? 

Miss na miss na miss na miss na miss na kita Aula, 

Kim

P.S.

Sigurado akong kasama na siya ni Lord ngayon. Paumanhin na lang Lord, medyo makulit yan. 

Thesis at Graduation. (Edited)

Limang buwan na lang bago ang graduation.

Sh*t, limang buwan na lang para tapusin ang thesis.

Ang hirap. Hindi mawala sa isip ko na baka walang graduation na mangyayari dahil sa thesis na 'yan. Ang hirap kasi i-skedyul, ang tagal dumating ng mga inorder na materyales, ang bagal gumalaw ng komunikasyon. Umalis pa yung kontak namin sa kompanyang "sponsor" kuno... At nabanggit ko na bang hindi pa kami nakakapagsimula sa eksperimentsyon? Kinakabahan na ako.

Ayan, eto na yata ang pakiramdam ng pagsisisisi. Hinaluan pa ng kaba. Bakit kasi hindi inayos nung unang semestre? Bakit kasi hinayaan kong maunahan ng aking katamaran ang pangakong matatapos namin sa loob ng linang buwan ang thesis, na walang INC na magaganap. Pero ayun, pagkabukas ko "View Grades" sa CRS, INC agad ang bumungad.

Alam kong sa puntong ito bawal na ang magkamali. Bawal na magka-INC. Bawal ang mag-drop. Lalong bawal ang magka-singko. Heto pa naman ako at hanggang ngayon nangangarap na magkaroon ng Latin Honors. Nalulungkot tuloy ako, nakakatakot kasing isipin na kaunting mali lang, maaaring mawala ang lahat. Matagal ko na ring pinangarap at matagal ko na ring pinaghirapan ang laude standing na yan. Gusto ko lang naman kasing makasamang umakyat sa entablado si Mama, maibigay sa kanya ang hindi nya nagawa noong siya ay nagtapos dahil kakapanganak pa lang niya kay kuya noon. Higit na para kay Mama ang lahat ng mga pangarap na ito. Hindi lang para sa akin.

Sorry kay Mama, hindi ko mapapangakong makaakaakyat sya sa entablado, dahil hindi ko mapapangakong may laude ako. Ayoko kasing ma-"jinx". Pero eto, pinapangako kong matatapos ang thesis na yan. Kahit ilang bag semento pa ang kailangan, kahit ilang sponsors pa ang mawala (as if naman ang dami), kahit ilang defense pa, kahit ilang milyones pa ang gagastusin , kahit konti na lang ang panahon, gagawan ko ng paraan.  MAKAKAPAGTAPOS AKO. Ga-graduate ako hindi dahil bigla akong gumaling sa thesis. Ga-graduate ako dahil mahal ko si Mama.

Hindi na ako magka-cram (masama yun),

Kim